‘The Globe Sustained: Shakespeare’s allegory for sustainable development’ published in Futures

Posted on Posted in Circle, Shakespeare, Sustainability

Based on the results of my PhD research ‘The little o’th’earth, Shakespeare’s sustaining allegory’ (Utrecht University, 2015), I wrote an article to explain how Shakespeare can inspire sustainability debates, structure strategic thinking, or add to educational curricula. This article has been peer-reviewed and published in the academic journal Futures. You can watch the introductory audio slides presentation here.

You are welcome to read more about me and my work.

CvC Conjunction via Communications wins Lean & Green Star

Posted on Posted in Carbon emission reduction, Mobility, Sustainability

As a communications advisor for Lean & Green, Europe’s leading community for sustainable logistics & mobility, I meet many people who are dedicated to make our world leaner & greener. They commit themselves to the goal of reducing their CO2-emissions by at least 20% within 5 years. Once that ambitious goal has been reached, many of them even want to set more ambitious CO2-targets. And they don’t do it alone: all these companies join forces, within the Lean & Green network, to find more efficient (i.e. sustainable) ways to organise their logistics and mobility. They recognize the power of ‘connection’ and the values of trust, transparency and sharing: the core values of Connekt, network for smart, sustainable and social mobililty in Delft and Lean & Green’s parent organisation. Lean & Green is expanding to other countries in Europe (with Chapters in Germany, Belgium, Italy, Luxembourg, Spain, Czech and Slovakia) and operates at a European level for multinationals and companies aiming to broaden their sustainability scope.

I feel lucky to work in such a lively and open atmosphere, and I feel both inspired and invited to join and do my bit. That’s why in 2014 I committed myself to a target of 20% CO2-reduction within 5 years. I traded in my inefficient car and took the train, which soon proved to be effective: CvC was awarded the Lean & Green Star for achieving its first CO2-ambition on 23 June 2016.

Connekt congratulates Lean & Green Award and Star Winners, 23 June 2016, Rabobank Utrecht
Connekt congratulates Lean & Green Award and Star Winners, 23 June 2016, Rabobank Utrecht (photo: Baldwin Henderson)

Lean & Green Ambassador Annelies Hermens (Capgemini) presents Lean & Green Star CvC

Lean & Green Ambassador Annelies Hermens (Capgemini) presents
Lean & Green Star to CvC

(photo: Baldwin Henderson)

So what’s next? More narratives for sustainability, on to zero emission! You are very welcome to join Lean & Green, too!

Your sustainability challenge, rethought by Shakespeare?

Posted on Posted in Sustainability, Uncategorized

I love life, I like people, and am intrigued by sustainability questions. What can we do to change the world and make it a better place? How do we make decisions and how do our decisions affect others? How can we realise good ideas and make them profitable?

In order to train myself in scenario thinking for sustainable development, I carried out a PhD research at Utrecht University from 2011-2015. My research explicates the connection between the ‘O’ in Shakespeare’s plays and poems and sustainability thinking. This connection can be understood within the context of recent findings of Klaas van Egmond, Professor of Environmental Sciences & Sustainability at Utrecht University.

Prof Van Egmond shows that, in essence, the sustainability problem is a value orientation problem. I have shown that reading Shakespeare’s allegorical works is a quest for ‘values worthy of pursuit’, and that Shakespeare’s O suggests immanent circular patterns of value orientations, moving from and back to the centre of his works, with parallel ethical allusions. Shakespeare’s circular patterns expose iconic mental representations as signposts on the quest for ‘values worthy of pursuit’.

Using Shakespeare’s circular pattern and the iconic mental representations as an allegorical mirror for sustainability challenges (personal or professional, political or scientific) inspire new sustaining narratives that can function as relief maps for companies, politicians, scientists and and other exponents of continuous improvement. I’d like to explore them with you.

 

Pallas Athena

Pallas Athena (painting: Georg Sturm, photo: Baldwin Henderson)

Shakespeare maakt bewust van duurzame waarden

Posted on Posted in Shakespeare, Sustainability

‘De werken van William Shakespeare inspireren tot duurzame ontwikkeling’. Die stelling onderzocht Iris Casteren van Cattenburch in haar recente proefschrift. In zowel de werken van Shakespeare als de duurzaamheidsproblematiek staat het zoeken naar waarden centraal. Een moreel kompas kan Shakespeare niet bieden, maar wel een breder perspectief.

Duurzame ontwikkeling is geen 21e eeuwse hype. Al eeuwenlang staat het onderwerp hoog op de menselijke agenda. Zo maken koningen zich druk om hun opvolging, moeders om hun kinderen, boeren om de bewerkbaarheid van hun land, de goederenmarkt om blijvende economische kansen. Filosofen hebben zich door de eeuwen heen gebogen over existentiële duurzaamheidsvragen. Al die vragen gaan over ‘waarde’: wat is voor ons van waarde? Hoe beschermen we dat wat voor ons van waarde is, zodat het zich duurzaam kan ontwikkelen?

Wereldbeelden, wetenschap en kunst
Dergelijke vragen staan ook aan de basis van het werk van William Shakespeare. Hij schreef in de periode 1590 – 1612 maar liefst 37 toneelstukken, 154 sonnetten en nog een aantal gedichten. Deze stukken inspireren tot het zoeken naar gedeelde waarden, die duurzame ontwikkeling op velerlei gebied stimuleren. Aan de basis van die zoektocht staat het waardenpatroon dat Shakespeare zelf in zijn stukken toepaste, en dat telkens opnieuw ‘uitgevonden’ kan worden. Shakespeare gebruikte dat waardenpatroon om te anticiperen op het veranderende wereldbeeld in de vroegmoderne tijd. Net na de Europese Renaissance werden veel wetenschappelijke ontdekkingen gedaan die de wereld op zijn kop zetten. Het middeleeuwse wereldbeeld, dat uitging van een zekere ‘orde’ in de kosmos, de natuur en de menselijke geest, was aan het wankelen gebracht. Zo bleek de aarde niet het middelpunt van het universum te zijn, maar de zon. Bovendien waren de bewegingen die de planeten rond de zon maakten, niet circulair maar elliptisch.

Filosofen, kunstenaars, en ook schrijvers zoals William Shakespeare, lieten zich inspireren door die nieuwe wetenschappelijke ontdekkingen. Het veranderende circulaire waardenpatroon werd het fundament onder William Shakespeare’s werken: zijn werken zijn eigenlijk een spiegel van de werkelijkheid. Ze laten zien hoe herkenbare menselijke patronen kunnen leiden tot vergroting van tegenstellingen, met wanhoop, moord of oorlog tot gevolg, of tot onderling begrip en toenadering. Als je Shakespeare’s werken op deze manier leest, zijn ze een handvat bij duurzaamheidsdebatten over allerlei onderwerpen: van economische en ecologische kwesties, tot politiek-maatschappelijke en persoonlijke vraagstukken. Ze inspireren namelijk tot het zoeken naar waarden die ertoe doen.

Macbeth en scenario-ontwikkeling
In Macbeth lees je bijvoorbeeld hoe de honger naar macht een mens kan verblinden voor zijn eigen ‘duurzaamheid’ en hoe hij zichzelf en anderen daarmee te gronde kan richten. Drie heksen voorspellen Macbeth dat hij een machtige koning zal worden, die alleen kan worden verslagen ‘als het bos pootjes krijgt’ door een ‘man die niet geboren is uit een vrouw’. Macbeth denkt niet verder dan zijn neus lang is, dus volgt er een zeer bloederig stuk, dat (natuurlijk) eindigt met een scène waarin de gecamoufleerde soldaten oprukken uit het bos en waarin Macduff, die geboren is via een keizersnede, Macbeth vermoordt. Als je Macbeth gebruikt als een spiegel voor onze duurzaamheidsuitdagingen, dan leren we hoe zinvol scenario-ontwikkeling kan zijn – mits we bereid zijn om gedegen onderzoek te doen, goed naar elkaar en vooral onszelf te luisteren, en ons steeds opnieuw af te vragen wat we nu eigenlijk nastreven en waarom. Dan wordt het namelijk ook mogelijk om oude en misschien minder duurzame patronen bij te sturen.

Hamlet en klimaatverandering
Of neem Hamlet, die worstelt met de vraag of hij de dood van zijn vader nu wel of niet moet wreken: spreekt de geest die tot Hamlet spreekt de waarheid of niet? Heeft de nieuwe man van zijn moeder inderdaad zijn vader vermoord? Mag hij hem haten, en zijn moeder ook? Terwijl Hamlet zoveel van zijn moeder hield? Wat betekent leven eigenlijk, wat betekent dood, wanneer is moord gerechtvaardigd of is het dat nooit? Als toeschouwer word je tureluurs van al die overwegingen. Maar plak die worstelingen van Hamlet nu eens op onze actuele duurzaamheidsuitdagingen: dan zie je dat wij ook worstelen met een dergelijke vraag, namelijk of we de klimaatverandering nu eigenlijk moeten ‘wreken’ door drastische CO₂-reductie maatregelen te treffen, mensen te ‘straffen’ door hen te laten betalen voor mobiliteit, en liever nog in het groot: door industrieën ‘aan te pakken’, fossiele brandstofwinning aan banden te leggen, enzovoort.

Tegelijkertijd raken we dan heel wat taboes, zoals Hamlet ze ook onder ogen moet zien. In ons geval bijvoorbeeld het taboe van de accijns op fossiele brandstoffen waarop feitelijk een groot gedeelte van onze economie draait: misschien gaan we wel failliet als we opeens zouden stoppen met de verkoop van fossiele brandstoffen, want dan lopen we de accijns mis. In het verlengde daarvan het taboe op kernenergie: als we kernenergie duurzaam weten te maken, dan zou dat opeens een geweldig schone optie kunnen zijn, maar ook daar hebben de overheid en de fossiele lobby geen baat bij. Of misschien is er wel een heel andere mogelijkheid, die we tot nu toe over het hoofd zien, omdat we onszelf, net zoals Hamlet blindstaren op het probleem: in ons geval klimaatverandering en de verdeelde meningen daarover. Zolang we dat doen blijft ‘To be or not not be’ inderdaad een vraag.

Shakespeare’s sustaining allegory
Shakespeare biedt ons een spiegel, maar geen moreel kompas. De werken van Shakespeare lenen zich met andere woorden goed als allegorieën: gelijkenissen die je naast een bestaande situatie kunt leggen, zodat je beter gaat begrijpen wat er gebeurt en waartoe bepaalde acties en beslissingen leiden. Zo’n gelijkenis is niet statisch, maar dynamisch. De zoektocht naar ‘waarden die ertoe doen’ is immers een persoonlijke zoektocht. Keuzes die tijdens die zoektocht worden gemaakt, veranderen van plaats tot plaats, van uur tot uur. Shakespeare nodigt ons uit om over de grenzen van menselijke disputen en tegenstellingen heen te kijken, zonder ze te ontkennen. We staan er immers met beide benen middenin. Een breder perspectief kan ons helpen om niet te verdrinken in al dat geweld, maar om verder te kijken dan onze dilemma’s, in een richting die onszelf én de wereld verder helpt. Richting duurzame ontwikkeling.

Iris Casteren van Cattenburch promoveerde op 30 januari 2015 aan de Universiteit van Utrecht op haar proefschrift ‘The little o’th’earth, Shakespeare’s Sustaining Allegory’ onder leiding van Professor David Pascoe (English Literature and Culture) en Professor Klaas van Egmond (Environmental Sciences and Sustainability).

Bron: www.groenekwesties.nl

Shakespeare’s spiegel voor duurzame ontwikkeling

Posted on Posted in Shakespeare, Sustainability

Duurzame ontwikkeling is geen 21e-eeuwse hype. Al eeuwenlang staat het onderwerp hoog op de agenda. Zo maken koningen zich druk om hun opvolging, moeders om hun kinderen, boeren om de bewerkbaarheid van hun land en handelaren om blijvende economische kansen. Filosofen hebben zich door de eeuwen heen gebogen over existentiële duurzaamheidsvragen. Al die vragen gaan over ‘waarde’: wat is voor ons van waarde? Hoe beschermen we dat wat voor ons van waarde is, zodat het zich duurzaam kan ontwikkelen? 

Dergelijke vragen staan ook aan de basis van het werk van William Shakespeare. In Hamlet lees je bijvoorbeeld hoe de hoofdpersoon worstelt met de vraag of hij de dood van zijn vader nu wel of niet moet wreken. Hamlet leert ons dat het in ieder geval niet helpt om ons blind te staren op het probleem en alle verdeelde meningen daarover. Als je Hamlet gebruikt als een spiegel voor onze duurzaamheidsuitdagingen, dan zie je dat wij worstelen met een dergelijke kwestie, namelijk of wij de klimaatverandering nu eigenlijk moeten ‘wreken’ door drastische CO2 reductie maatregelen te treffen, mensen te ‘straffen’ voor hun gedrag door hen extra te laten betalen voor mobiliteit, of in het groot: door industrieën ‘aan te pakken’ en de fossiele brandstofwinning aan banden te leggen.

Net als nu waren er in de vroegmoderne tijd waarin Shakespeare schreef – van 1590 tot 1612 – grote veranderingen gaande. Er werden veel wetenschappelijke ontdekkingen gedaan die de wereld op zijn kop zetten. Het middeleeuwse wereldbeeld, dat uitging van een cyclische ‘orde’ in de kosmos, de natuur en de menselijke geest, was aan het wankelen gebracht. Zo bleek de aarde niet het middelpunt van het universum te zijn, maar de zon. Bovendien werd duidelijk dat de bewegingen die de planeten rond de zon maakten, niet circulair waren maar elliptisch.

Filosofen, kunstenaars en schrijvers zoals William Shakespeare lieten zich inspireren door de nieuwe wetenschappelijke ontdekkingen. Zo werd het veranderende circulaire waardenpatroon van zijn tijd het fundament onder Shakespeare’s werken. Ze laten zien hoe herkenbare gedragspatronen kunnen leiden tot een vergroting van de tegenstellingen tussen mensen. Met als gevolg wanhoop, moord of oorlog, of juist onderling begrip en toenadering. Als je Shakespeare’s werken gebruikt als spiegel van onze werkelijkheid, dan zijn ze een filosofisch handvat in duurzaamheidsdebatten over allerlei onderwerpen: van economische en ecologische kwesties tot politiek-maatschappelijke en persoonlijke vraagstukken.

Shakespeare biedt ons een spiegel, maar geen moreel kompas. De werken van Shakespeare lenen zich met andere woorden goed als allegorieën: gelijkenissen die je naast een bestaande situatie kunt leggen, zodat je beter gaat begrijpen wat er gebeurt en waartoe bepaalde acties en beslissingen leiden. Shakespeare’s ‘sustaining allegory’ nodigt ons uit om over de grenzen van menselijke conflicten en tegenstellingen heen te kijken, zonder deze te ontkennen. We staan er immers met beide benen middenin. Zo’n breder perspectief kan ons helpen om verder te kijken dan onze dilemma’s, in een richting die onszelf én de wereld verder helpt: richting duurzame ontwikkeling.

De werken van William Shakespeare inspireren tot duurzame ontwikkeling. Die stelling verdedigt Iris Casteren van Cattenburch op 30 januari aan de Universiteit Utrecht, waar zij de afgelopen vier jaar haar proefschrift schreef onder leiding van prof. David Pascoe (English Literature and Culture) en prof. Klaas van Egmond (Environmental Sciences and Sustainability).

Bron: www.oneworld.nl

A good talk

Posted on Posted in Circle, Sustainability

Maarn, 9 July 2011

Mama, what kind of research are you actually doing?
Well, it involves asking myself all sorts of questions to which I don’t yet know the answers and then I search for the answers.

Can we help you? Ask us a question, a very difficult one that you don’t yet have an answer to so that we can also find an answer.
Let me think… I know a difficult question. If you could stand in a circle, where would you choose to stand?
Philip: In the middle.
Why there?
Philip: Because then you could see everything really well.
George: And if that one person stood in the middle of the circle, then we would all be able to see him very well.

Another question, Mama.
How, in one’s life does one know what is the best thing to do for the future?
George: Through your life.
Philip: By saying something aloud to someone… and then deciding whether it is also a good thing to do. By talking about it together and thinking together of new ideas.